Opletten, papzak

“Zoals die jongen, die hoeft volgens mij nooit te letten op wat hij eet.” Net op het verkeerde moment valt de muziek uit mijn koptelefoon stil. ‘Die jongen’, dat ben ik en de uitspraak wordt gedaan door een te dikke vrouw tegen haar mollige dochter in de wasserette. Ik kan haar wel wurgen.

Eén meter negentig en krap zestig kilo. Die verhoudingen heb ik eigenlijk altijd gehad. Nou ja, ooit was ik 65 kilo en ongeveer één meter tachtig. Dat zijn bijna gezonde proporties. Toen werd ik een dag ziek, ging veertig keer in 24 uur naar de wc en verloor zes kilo. Nooit meer teruggezien.

Ik heb twee vijanden in het leven. De één is een spiegel en hangt in de douche van mijn huidige huis. Elke ochtend als ik de juiste mix van warm en koud water probeer te vinden, kijk ik naar links en zie ik niet een buikje hangen, maar mijn heupbeen uitsteken. Daarboven kan ik zonder moeite elke rib in mijn lijf tellen. Wat mijn kont zou moeten zijn, kan beter beschreven worden met het woord holte. De tweede vijand is de kledingwinkel. Mijn lengte-breedte verhouding is uiterst zeldzaam. Is de broek lang genoeg? Dan heb ik een riem of drie nodig om hem omhoog te houden. Past de jas in de breedte? Dan steken mijn armen voor de helft uit de mouwen.

In september was ik op een feestje. Een vriendin legde een arm om mijn middel. Toen ik haar vingers tussen mijn ribben voelde verzinken, verstijfde ik van schaamte. Ze schrok, trok haar hand weg en keek me aan alsof ik net had lopen kermen van de pijn. Op een filmpje van een concert heb ik ooit mijn armen uit de opgestoken handen van het publiek kunnen herkennen. Dat wil wel als er twee skeletachtige armpjes omhoog steken tussen allemaal vlezige polsen. Ik heb een paar jaar lang niet gezwommen, want in een zwembroek wilde ik niet gezien worden. Nog steeds niet eigenlijk.

“Die hoeft nooit te letten op wat hij eet.” Moest ik het maar. Werd ik maar van dik zes en een half jaar niet sporten, elke pauze tosti’s, broodjes hamburger en kroketten eten op de middelbare school, lasagne voor een heel gezin in mijn eentje opeten of een chipsverslaving van een paar maanden, waarin ik elke dag een hele zak opvrat. Wees blij dat je moet opletten, bewonderenswaardige papzak.

Advertenties

Reageer:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s