Contrast

Vandaag vroeg ik me af of ik ooit eerder in één week zulke contrasterende concerten heb bezocht. Bij Kaki King in Tivoli ging het in Tivoli om akoestische virtuositeit. Bij And So I Watch You From Afar om de stevige, hyperactieve postrock.

Kaki King deed alles op techniek.
ASIWYFA deed alles op brute kracht.

Bij Kaki King zat een klein leger lesbische stellen, hadden de vrouwen net zo veel testosteron als de mannen.
Bij ASIWYFA probeerden juist de jongens hun mannelijkheid te bewijzen in de moshpit.

Bij Kaki King zaten grijzende vrouwen en mysterieuze mannen met lange jassen en hoeden.
Bij ASIWYFA hadden de meisjes zwartgeverfde haren en de jongens vlasbaartjes.

Bij Kaki King stoorde ik me aan mensen die door de muziek heen praten en opstonden tijdens het concert.
Ik stoorde hen door dan heel kwaad hun kant op te kijken.

Bij ASIWYFA stoorde ik me aan die ene gast in de pit die met zijn ellebogen probeerde in de lucht te zwemmen (probeer dat maar eens heel snel te doen), en daarmee iedereen bijna een gebroken neus sloeg.
Ik stoorde mensen door mijn haar in hun gezicht te headbangen.

Kaki King zat alleen op een kruk en drie gitaren op het podium.
ASIWYFA stond met vier opgefokte Ieren op het podium, die driftig heen en weer stuiterden.

Kaki King vertelde tussen de nummers op onhandige wijze grappige anekdotes.
ASIWYFA kwam niet verder dan een paar keer ‘Thank you, we’re so happy to be here’.

Het optreden van Kaki King gaf bij vlagen rillingen over de rug.
Bij ASIWYFA was mijn shirt klam van het zweet.

Het concert van Kaki King was fantastisch.
Dat van ASIWYFA ook.

Advertenties

Reageer:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s