Festival Review: Hurricane Festival Dag 2: met o.a. My Chemical Romance, Kasabian en Incubus

In de schaduw van de écht grote festivals in het vroege festivalseizoen (denk: Rock Am Ring, Download) weet de organisatie van het Duitse Hurricane/Southside elk jaar een prima line up neer te zetten. Het dubbelfestival heeft dit jaar als headliners Arcade Fire, Incubus en Foo Fighters weten te strikken. Wij gingen er heen en deden verslag. Vandaag de zaterdag met onder andere My Chemical Romance, Kasabian en Incubus op het programma.

De dag begint om iets voor één uur bij de mainstage. De Britse heethoofden van Pulled Apart By Horses mogen vroeg op de dag een handjevol vroege vogels vermaken. Waar de muziek van het viertal misschien gedoemd lijkt de verzuipen op zo’n groot podium, weet de band zich heel behoorlijk staande te houden. Met dank aan het eigen enthousiasme en energie, met name gitarist James Brown maakt indruk met knieschuivers over het hele podium en sprongen van geluidsboxen (waarbij hij op zijn knieën weet te landen en gewoon door te spelen). Veertig minuten is ook precies genoeg voor de energieke mannetjes. Op Eurosonic was het iets vlammender, maar Pulled Apart By Horses zakt niet door het ijs: 6.5

Nadat de meeste festivalgangers onderdak hebben opgezocht om aan een flink stortbui te ontkomen, komen we bij Warpaint weer terug op het terrein. De Blue Stage en het tijdstip (kwart voor 3 ’s middags) zijn niet ideaal voor de band, maar het werkt wonderwel. De vier dames spelen slechts een handjevol nummers, maar doen dat prima en met name de vocalen van Emily Kokal vallen erg mee. Gewoon goed gespeeld, een 7.

Heeft British Sea Power er wel zin in vandaag? Totaal ongeïnspireerd staat de band op het tweede podium. De nummers van de band beklijven niet, worden plichtmatig gespeeld en ook meer dan een ‘danke’ kan er niet vanaf bij de band. Als je er geen zin in hebt, kom dan gewoon niet. Daarmee bespaar je iedereen een hoop ellende: 4.

Een half uurtje na British Sea Power heeft Friendly Fires er duidelijk meer zin in. Zanger Ed Macfarlane danst misschien wat idioot over het podium, maar er straalt tenminste plezier vanaf. Echt bijzonder is de dance-indie niet, maar het is wel even verfrissend na het ongeïnspireerde optreden hiervoor. Veel meer dan een 6 is het optreden echter ook weer niet waard.

Je zou zeggen dat The Sounds de stijgende lijn gewoon door zou moeten zetten. Dat heb je dan helemaal mis. Een andere omschrijving dan ‘diep triest’ weten we niet. Slechte nummers, nog slechtere zang en een vreselijk gemaakte houding op het podium van voorvrouw Maja Ivarsson. Verrassend genoeg slikt het publiek de bedroevende teksten en muziek ook nog. Dat het drankgebruik op het festival erg is, wisten we al (op de vrijdag hebben we zeker tien mensen laveloos afgevoerd zien worden), maar dat drank het gehoor beschadigt is voor ons nieuw. Je zou het een 1 willen geven, maar omdat ze het publiek nog wel in beweging krijgen “belonen” we ze met een 2.

Wie het publiek ook in beweging krijgen, maar dat doen met muziek die iets meer om het lijf heeft is Gogol Bordello. Op het hoofdpodium heeft het bonte gezelschap binnen de kortste keren het publiek voor zich gewonnen. Dat komt ook door de oprecht vrolijke houding van de bandleden, Eugene Hütz in het bijzonder. Een album van de band zet je niet zo snel op, maar live wordt het een gegarandeerd succes. De rij om in het voorste vak is binnen twee nummers verdubbeld en het publiek gaat los op de vrolijke mix van muziekstijlen. Wat je met een beetje oprechtheid voor elkaar krijgt: 8.

De aanstekelijke indiehitjes van Two Door Cinema Club zijn lichtvoetig en doen precies waar ze voor nodig zijn: een kans om door te dansen. Het publiek vermaakt zich prima en de band houdt zich goed staande op het podium. Muzikaal gezien misschien niet zo bijzonder, maar wel een succes bij het publiek: 6.5.

Op het hoofdpodium wordt het wachten van de tienermeisjes met roze lokken en donker opgemaakte ogen, die al sinds Pulled Apart By Horses vooraan staan, beloond. My Chemical Romance weet het publiek behoorlijk los te krijgen, en zeker bij de eerste rijen gaat het er niet altijd zachtaardig aan toe. Dat het geluid niet best is, met name de gitaar staat niet goed afgesteld, en zanger Gerard Way lang niet alles even zuiver zingt maakt de meeste mensen niets uit. Het publiek gaat los, zingt luidkeels mee, met name bij ‘The Black Parade’, en krijgt precies wat het wil: energieke emo-rock. Daarmee scoort de band toch nog een 5,5 want eigenlijk is het optreden zelf van een bedenkelijk niveau. Al zullen die meisjes vooraan het optreden van hun leven hebben gehad.

Kasabian lijkt op het tweede podium niet te beseffen dat ze goud in handen heeft. Als de band strak zou spelen, zou elke festivalweide helemaal plat gaan voor de Britten. Dat gebeurd echter niet en dus gaat al die potentie verloren. Zonder passie en met misplaatste arrogantie staat de band slordig te spelen voor het toegestroomde publiek, met name de zang bij ‘Shoot The Runner’ is slecht. De nieuwe nummers die de band speelt halen bovendien niet het niveau van de oudere nummers. Met ‘Vlad The Impaler’ lijkt een positieve omslag in de set te komen, maar dat is helaas alleen maar schijn: 5.

Op het hoofdpodium vervangt Incubus de origineel geplande headliner Blink 182 en dat doen ze met verve. Het publiek krijgt een gewaagde set voorgeschoteld, waarin de band naast twee nieuwe singles, ook het nieuwe nummer ‘In The Company of Wolves’ en b-kantje ‘Punch Drunk’ speelt. Het zijn niet de meest veilige keuzes, maar ze pakken wonderwel goed uit. Bovendien heeft de band daarnaast een scala aan hits die de set kunnen dragen. Met name ‘Megalomaniac’, ‘Wish You Were Here’ en ‘Drive’ worden luidkeels meegezongen. De band straalt plezier uit, en de foutjes (zoals de slordige intro van Under My Umbrella of de misser van gitarist Mike Einziger bij A Kiss To Send Us Off) worden alleen opgemerkt door de diehard fans. Als de roadies het podium al beginnen af te tuigen, keert de band geheel onverwacht nog terug voor een toegift. De band speelt 20 minuten langer dan gepland en er zal niemand zijn die daarover klaagt: een dik verdiende 8.

Deze post verscheen eerder op het inmiddels ter ziele Speakerheadz.com. Hier deel 1 en 3 van dit drieluik.

Advertenties

2 Reacties op “Festival Review: Hurricane Festival Dag 2: met o.a. My Chemical Romance, Kasabian en Incubus

  1. Pingback: Festival Review: Hurricane Festival Dag 3: met o.a. Flogging Molly, Arctic Monkeys en Foo Fighters | Jelgernis·

  2. Pingback: Festival Review: Hurricane Festival Dag 1: met o.a. Elbow, Portishead en Arcade Fire | Jelgernis·

Reageer:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s