Festival Review: Hurricane Festival Dag 1: met o.a. Elbow, Portishead en Arcade Fire

In de schaduw van de écht grote festivals in het vroege festivalseizoen (denk: Rock Am Ring, Download) weet de organisatie van het Duitse Hurricane/Southside elk jaar een prima line up neer te zetten. Het dubbelfestival heeft dit jaar als headliners Arcade Fire, Incubus en Foo Fighters weten te strikken.Wij gingen er heen en deden verslag. Vandaag de vrijdag met onder andere Elbow, Portishead en Arcade Fire op het programma.

Hoewel Letlive het festival op de Red Stage (tent) heeft geopend, begint het festival voor de meeste bezoekers op het gras voor de Blue Stage (het tweede podium) waar Yoav optreedt. Eenzaam staat de in Zuid-Afrika opgegroeide Israëlische Roemeen (over een mooie achtergrond gesproken) op het podium. Met behulp van een looppedaal en enige effecten produceert hij elektronische beats waarover hij zijn liedjes speelt. Hoewel hij het zelf allemaal erg goed lijkt te vinden, interesseert het de meeste festivalgangers niet. De meeste zijn toch al te dronken, maar echt de aandacht vasthouden lukt Yoav ook niet, en meer dan een 5 uit 10 scoort hij niet.

Aan Twin Atlantic de ondankbare taak om het hoofdpodium, de Green Stage, te openen. De Schotten doen er alles aan om de muziek te verkopen, maar de geluidsmensen moeten blijkbaar ook nog even op gang komen. De emo-rock, sterk denkend aan Schotse vrienden Biffy Clyro, verzuipt in slecht geluid. Ook Twin Atlantic weet nog niet veel indruk te maken, 5.

Inmiddels is op de Blue Stage ruimte gemaakt voor Portugal. The Man. In Nederland ondenkbaar dat de vier heren op een dergelijk podium staan, maar in Duitsland krijgt de band een behoorlijke respons. Terecht, want live klinkt de artsy-rock net iets rauwer. De band imponeert met een fris geluid en met simpelweg goed spel. Met name nummers als ‘People Say’, ‘Everyone Is Golden’ en ‘The Sun’, allen van het vierde album van de band, gaan er in als zoete koek: 8.

Iets voor 7-en begint het Deense Kashmir op de mainstage aan haar set. De muziek, die klinkt als een mix tussen R.E.M en Placebo, komt een stuk beter uit de verf op het grote podium dan die van Twin Atlantic twee uur eerder. Voorman Kasper Eistrup ziet er wat verfomfaaid uit met zijn gekke petje en baard, maar heeft wel genoeg charisma om het publiek te vermaken. De nummers zijn  misschien niet uniek, maar klinken wel vermakelijk. Verrassend goed en een  7+ is dan ook op zijn plaats.

Terug op de Blue Stage is ondertussen Glasvegas bezig met… met wat eigenlijk? Hoog aangeslagen door NME, zelfs de opvolgers van Interpol, Libertines en Arctic Monkeys genoemd, maar de band valt keihard door de mand vandaag. Zanger James Allen lijkt wel een parodie van een voorman, met zijn arrogante voorkomen, aparte microfoon en witte pakje. De muziek is ook van een erbarmelijk niveau en dus komt Glasvegas niet verder dan een 3.

Meer indruk, maar niet voor veel meer mensen, maakt Elbow op de mainstage. Muziek voor oude mannen misschien, maar wel hele goede muziek voor oude mannen. Mooie liedjes, nog mooier gespeeld. De band kan na The Seldom Seen Kid (2008) niet meer stuk, maar weet het ook op het podium te bewijzen. Guy Garvey is een goede zanger en een uitstekende voorman die speelt met zijn publiek. Als het even niet lekker loopt met meezingen, laat hij weten dat ‘they did much better in The Netherlands’ (op Pinkpop) en hij heeft het Duitse publiek gemotiveerd, hij duikt zelfs even op bij de barricade en loopt rond met een cowboyhoed met panterprint uit het publiek. Entertainment, zonder dat de performance daaraan ten onder gaat. Hoogtepunten zijn opener ‘The Birds’, ‘Lippy Kids’ en ‘One Day Like This’. Net als op Pinkpop indrukwekkend: 9.

Aan Portishead de taak om dit hoge niveau door te trekken. De trippop van de Britten is best interessant voor een half uurtje, zeker in combinatie met de prachtige visualisaties, maar de band speelt 75 minuten. Dat is te lang als elk nummer min of meer hetzelfde tempo heeft. Voor de fans is het dan nog leuk, voor een festivalpubliek wordt het dan een stuk minder interessant. Zangeres Beth Gibbons verontschuldigt zich om onduidelijke redenen voor een slechte performance van haar kant op het einde, maar dat is misschien wat overdreven. Slecht was het niet, wel te lang. 6.

Ze worden wel de beste live band van het moment genoemd, maakten in 2010 een geweldige indruk met het album The Suburbs en mogen nu de grote naam op Hurricane zijn: Arcade Fire. Eveneens ondersteund door mooie visualisaties speelt de band een goede show. Maar hier blijkt dat de muziek van Arcade Fire misschien niet weggelegd is voor een festivalpubliek. Te specifiek, zou je kunnen zeggen. De reactie vanuit het publiek is wat lauw op de verder goede show. Alleen bij het begin van de toegift, tijdens ‘Wake Up’ doet vrijwel iedereen in het publiek mee. Aan de band zelf ligt het niet, die brengen ontzettend veel passie en plezier op het podium. Ook het feit dat vrijwel elk bandlid minstens drie verschillende instrumenten bespeeld (met uitsluiting van de violisten) is indrukwekkend: 8.

Deze post verscheen eerder op het inmiddels ter ziele Speakerheadz.com. Hier deel 2 en 3 van dit drieluik.

Advertenties

2 Reacties op “Festival Review: Hurricane Festival Dag 1: met o.a. Elbow, Portishead en Arcade Fire

  1. Pingback: Festival Review: Hurricane Festival Dag 3: met o.a. Flogging Molly, Arctic Monkeys en Foo Fighters | Jelgernis·

  2. Pingback: Festival Review: Hurricane Festival Dag 2: met o.a. My Chemical Romance, Kasabian en Incubus | Jelgernis·

Reageer:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s