Show Review: Them Crooked Vultures is té goed

Them Crooked Vultures bestaat nog geen jaar, maar het concert in de Heineken Music Hall is toch alweer de derde in Nederland. De bands waar de leden vandaan komen zorgen voor een gevarieerd publiek, van jonge Queens of The Stone Age en Foo Fighters fans tot oude jeugd die maar wat graag een deel van hun jeugdliefde Led Zeppelin willen zien. Kan het fout gaan als je leden van Led Zeppelin, Foo Fighters en Queens of the Stone Age combineert? Nee, is de eerste reactie die je hebt. Dat bewijst Them Crooked Vultures ook in het eerste deel van de set die ze gister speelden in de Heineken Music Hall in Amsterdam. Er is echter wel het gevaar dat de band zich overspeeld, iets wat het tweede deel van de set laat zien.

De avond wordt geopend door de Ierse band And So I Watch You From Afar. Het viertal spaart niemand met hun bij vlagen genadeloos harde instrumentale metal. De mix van Foals-achtige melodieën met de hardheid van Mastodon wordt vol overtuiging gespeeld door de mannen. And So I Watch You From Afar spelt al met al een prima openingsset. Ze kunnen  rekenen op een (verrassend) positieve reactie van het publiek, maar of het echt past bij het hoofdprogramma is maar de vraag.

Them Crooked Vultures start op hun beurt de set keihard van start met No One Loves Me, Gunman en Scumbag Blues. Dat er vier uiterst getalenteerde muzikanten op het podium staan, staat buiten kijf, en dat bewijst de band door in het begin van de set snel, hard en vooral strak te spelen. Het plezier waarmee de band op het podium staat is aanstekelijk en je ziet de magie die er tussen de bandleden is duidelijk naar voren komen. Josh Homme heeft er duidelijk zin in, wat wellicht veroorzaakt wordt door de fles drank die hij naast het drumstel heeft staan, en dat zorgt voor verrassend veel interactie met het publiek. In het begin van de set vind Dave Grohl bovendien dat zijn beestachtige gedrum niet indrukwekkend genoeg is, dus gooit hij na elk nummer een fles water over zijn kop. Met natte haren weet hij de hele set perfect te laten zien waarom hij zo graag achter het drumstel wordt gezien.

Na New Fang wordt ‘dat vierde lid’ Alain Johannes een solo-momentje gegund, wat een voorteken is voor de tweede helft van de set. Het weet namelijk maar moeizaam te boeien en zorgt ervoor dat de interesse een beetje wegzakt. En hoewel Bandoliers, Interludes With Ludes (met prachtige dansact van Josh Homme) en Mind Eraser nog behoorlijk knallen, begint de set rond Caligulove te lang te duren.  Het oprekken van de toch al niet korte afsluiter Warsaw illustreert het laatste deel van de set. Teveel improvisatie, psychedelica en pogingen om het talent van de vier mannen te illustreren. Uiteindelijk duurt de set twee uur, wat eigenlijk een half uur te lang is.

De nasmaak van het optreden is een beetje zuur (hoewel dat ook kan komen door de zweetlucht), omdat het begin van de show nagenoeg perfect was. In het tweede deel van de set overspeeld de band zich. Desondanks wordt het nooit slecht wat Them Crooked Vultures doet, daarvoor zijn de muzikanten gewoon te goed. Een half uur korter en het was een topconcert geweest. Nu was het vooral een heel goed concert.

Dit stuk verscheen eerder op Speakerheadz.com
Foto: Flickr / NRK P3

Advertenties

Reageer:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s